آقای استاد یک عدد دی وی دی داده است،‌ که ببین‌م و نواختن‌م بهتر شود. طرز ساز دست گرفتن و اینها. حالا که می‌بینم‌ش، آقای خوش اخلاق که ساز می‌زند و بعد شروع می‌کند به حرف زدن، به فرانسه حرف زدن،‌ دو تاش رو که می‌فهمم، هم، دردی که توی چهره‌ی نوازنده هست،‌ و هم، صحبت‌های بعد از نواختن‌ش رو، خوش‌حال می‌شم.
نه اینکه کلیشه‌یی بگم، همه‌ی خسته‌گی‌م در رفت. نه، هیچی جای اون ساعت‌های ترافیکِ بعد از کلاس‌ها و این‌ها رو نمی‌گیره، ولی چسبید و لبخندی زدم. که هی می‌فهمی‌ها!
پن: مرده شور دنیایی که ساختیم ببرن. آدم نمی‌توونه، رو در رو، چشم در چشم کسی،‌ بگه،‌ هی، ببین من چه خوش‌م که اینها رو می‌فهم‌م،‌ بس که حمل بر خودستایی و ای تی سی می‌شود.

من کلن یکی هستم. یعنی اینطور نیست که دست‌م جدا باشه، و پام جدا. من کلن هستم.
دیگه خیلی بخوام مرحمت کنم در حق‌شون،‌ اینجوری می‌شه که دست‌م جدا باشه و پام جدا.
ولی تشخیص اجزای دست از هم، خب کاری‌ست که از عهده‌ی من خارج است.
یعنی من نمی‌توانم بگویم هان این مچِ من است. این کتف‌‌ِ من و این آرنج‌م.
همه با هم می‌شن دست دیگه. گیر نده.
حالا باید همه رو جدا کنم از هم. باید آرنج باز شود. باید مچ حرکت کند. باید انگشتان دست بازی کنند.
و همه‌ی اینها به خاطره توست یوهانس.

سیم سوم.
ر.
بسیار غم دارد. آدم دلش می‌خواهد بغلش کند و دلداری بدهد که هی گریه نکن، همه چیز درست می‌شود.
سیم سوم، ر. بسیار بم صدایی دارد.
سیم سوم، ر. نوستالژیک است.
بر خلاف بغلدستی‌شون. خانوم لا. آی جیغ جیغو و شلوغ کن است.
سیم دوم، جوانی‌های سیم سوم بوده.
سیم اول از خانواده‌ی دیگری است.
سیم اول، می است.

اینکه من بعد از سیزده سال آرزوی نواختن ویلون، بالاخره شروع کردم به این کار، باعث شده کلی هیجان داشته باشم براش. برای اینکه وبلوگ اصلی، پر نشه از آخ آخ ویلون جان، اینجا ازش می نویسم.